Δρ. Μαρία Σωτηράκου
” Κρούεται η θύρα του Ναού ατάκτως“, και κάπως έτσι ξεκινά το ταξίδι μας!
Ένα ταξίδι που με πολύ περίσκεψη και επιθυμία αποφασίσαμε, “εξ οικείας βουλήσεως και αβιάστως”.
Τα μέταλλα του αμύητου κόσμου μας βάραιναν .
Οι καθημερινές κακόβουλες συμπεριφορές, η διάχυτη ματαιοδοξία, οι υστερόβουλες φιλίες, η ανυπαρξία ηθικής και ανθρωπιάς, μας οδήγησαν στην αναζήτηση του Καθαρού, του Ορθού, του Αληθινού.
Στην αναζήτηση του Φωτός.
Γιατί, πιστεύουμε ότι υπάρχει το ΦΩΣ, “το περιέχον το παν, προς το οποίον το παν τείνει “.
” Το ΦΩΣ το αφυπνίζον τας ανθρωπίνους διανοίας, το ΦΩΣ της Αγάπης, το οποίο ενώνει και συντονίζει πάσαν την πλάσιν“, λέει το Τυπικό μας.
Αυτή η Αρμονία και το Κάλλος που υπάρχει γύρω μας, σίγουρα είναι απόρροια της εκ του αιωνίου Φωτός προερχόμενης Σοφίας!
Η επιθυμία για την αναζήτηση αυτού του Φωτός μας έκανε να “επιμείνουμε”.
Για μας πλέον οι “αγενείς ορμές” και οι “ακόλαστες απολαύσεις” έμειναν πίσω, μπροστά μας ήταν μόνο η δική μας, μοναχική και ελκυστική πορεία προς την πνευματική μας τελειοποίηση, προς το αιώνιο ΦΩΣ.
Η αφετηρία της πορείας… ένα αρχικό συνειδησιακό “σοκ”, η παραμονή μας στο Σκοτεινό Θάλαμο.
Ένα αμυδρό και απαλό φως από κερί διαχέεται στο χώρο, δημιουργώντας μια μυστηριακή ατμόσφαιρα και μια κατάσταση νηφαλιότητας που αναπαριστά το χάος και το έρεβος, δηλαδή το απόλυτο σκότος που συμβολίζει την αμάθεια και το χάος που χαρακτήριζε τον αμύητο κόσμο, πριν τη Δημιουργία και το ΦΩΣ.
Στην μυστηριακή αυτή ατμόσφαιρα η μυούμενη εισέρχεται σε περίσκεψη, σε ενδοσκόπηση και σε λήψη αποφάσεων οι οποίες την οδηγούν από το χάος της αμύητης ζωής στην Τάξη και από το έρεβος στο ΦΩΣ.
Διαβάζοντας τις επιγραφές, ένας εσωτερικός διάλογος ξεκινά. Μια σύντομη διαδικασία αυτοελέγχου και αυτοκριτικής που οδηγεί στην επανατοποθέτηση του ‘‘εγώ” σε νέες βάσεις.
Ο Σκοτεινός Θάλαμος ή Διασκεπτήριον είναι μια συμβολική μήτρα όπου ο καθένας μας ξαναγεννιέται και εισέρχεται σε έναν άλλο χώρο ζωής.
Σταθήκαμε στην επιγραφή V.I.T.R.I.O.L, άγνωστη για μας.
Όμως η έμφυτη τάση προς τη γνώση και την πνευματική μας βελτίωση, αυτή που μας οδήγησε προ της Θύρας του Ναού, μας οδήγησε να ψάξουμε : “Visita Interiora Terrae Rectificando Invenies Occultum Lapidem, δηλαδή ” Επισκέψου το εσωτερικό της γης και εξαγνιζόμενος θα ανακαλύψεις την απόκρυφο λίθο.”
Κρανίο- θάνατος. Για να προχωρήσουμε στην πνευματική μας ανέλιξη, στην πορεία προς το ΦΩΣ πρέπει να πεθάνει ο παλιός μας εαυτός, ο φορτωμένος με τα μέταλλα του αμύητου κόσμου.
Δεν υπάρχει νέα ζωή εάν δεν προηγηθεί θάνατος.
Το Διασκεπτήριο είναι η πνευματική μας μήτρα.
Με νέα “οντότητα” κρούσαμε τη Θύρα του Ναού.
Και εισήλθαμε εις τον Ναό, “ως ελεύθερες και χρηστοήθεις“. Νιώσαμε πως “ξαναγεννηθήκαμε”.
Ο χρόνος μας, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματα μας, τα όνειρα μας, απόκτησαν άλλο περιεχόμενο, άρχισαν να εξελίσσονται πέρα και πάνω από τις συνήθειες της καθημερινότητας εντός του αμύητου κόσμου.
Ελευθερία και Χρηστοήθεια, Αγάπη και Ενσυναίσθηση, Αρμονία Νου και Κάλλος Ψυχής αρχίζουν να μας καθοδηγούν προς την πνευματική ανέλιξη και την προσωπική ευδαιμονία.
Και ακούσαμε την πρώτη οδηγία για την πορεία μας αυτή : “… να μελετήσουμε την Φύση, να παρατηρήσουμε τα φαινόμενα, να κατέλθουμε εις το βάθος της Συνειδήσεως μας και ιδίως να εναρμονισθούμε με τον Παγκόσμιο Ρυθμό…”.
Φύση, η Αρμονία της τελειότητας, οι νόμοι της, οι οποίοι μας φανερώνονται μέσω των φαινομένων της, εξασφαλίζουν αενάως, την Ισορροπία, την Τάξη και την αρμονική λειτουργία του “‘Κόσμου”, το μεγαλείο της πλήρους Γνώσης.
Τη Σοφία του Όλου εις Εν.
Αναζητούμε “τας ακτίνας του Φωτός, παρατηρούντες τα φαινόμενα“. Αναζητούμε δηλαδή την Τελειότητα των διαδικασιών υλικών και πνευματικών και τους νόμους που την περιβάλλουν.
Ως μέρος της Φύσης, και μάλιστα όπως ισχυρίζονται οι επιστήμονες, το τελειότερο, οφείλουμε κατανοώντας την Σοφία της Συμπαντικής Δημιουργίας να την αναζητήσουμε και εντός μας, ” κατερχόμεναι εις το βάθος της Συνειδήσεως”.
Το μεγαλείο της αέναης συμπαντικής Αρμονίας, ο τέλειος μακρόκοσμος, ο εν Τάξει και Σοφία, μας οδηγεί στην εσωτερική μας διαδρομή.
” Όπως επάνω έτσι και κάτω “, Ερμής Τρισμέγιστος.
Άρα το μεγαλείο της Τάξης και της Σοφίας του μακρόκοσμου υπάρχει και εντός μας
.
“Λείανση του προσωπικού μας λίθου” , για να νιώσουμε το εσωτερικό μας ΦΩΣ. Δύσκολο κομμάτι της πορείας μας, τραχύ το έδαφος, “δελεαστικά εμπόδια”, όμως στο τέλος λάμπουν οι ακτίνες του Φωτός.
Το ΦΩΣ, το ένα, το μοναδικό, το αιώνιο, το απέραντο, το αμέτρητο, αυτό που εκδηλώνει, τις φυσικές και πνευματικές δυνάμεις στους κόσμους, με διάφορους τρόπους, πότε εδώ και πότε εκεί, κατά τον Ένγκελς.
Και ξεκινά η πορεία μέσα στο Ναό ξεκινά από την Στήλη του Βορρά, από το ψύχος, τις μεγάλες νύχτες του Βορρά, την άγνοια, το σκότος της αμάθειας.
Μάθαμε τα βήματα που θα μας οδηγήσουν στην Ανατολή, στο ΦΩΣ!
Και εκεί ανακαλύψαμε και αναγνωρίσαμε και την ύπαρξη και των άλλων που έχουν τις ίδιες αρχές, καθήκοντα και δικαιώματα, με εμάς. Είναι οι Αδδ μας ,οι παρέχουσαι “βοήθεια και αρωγή σε κάθε περίσταση”.
Εδώ πραγματώνεται μια βαθύτατη εσωτερική χρεία (ανάγκη), του Συνυπάρχειν και του Ανήκειν και όλες μαζί είμαστε συνοδοιπόροι στην ατραπό της Αλήθειας.
Τρία στοιχεία δεν πρέπει να έχουμε στην πορεία αυτή :
Τον άκρατο εγωκεντρισμό, δηλαδή τη ψευδαίσθηση πως δεν έχουμε ανάγκη τίποτα και κανέναν. Η ψευδεπίγραφη εντύπωση δηλαδή πως γνωρίζουμε και έχουμε κατακτήσει τα πάντα.
Την μειωμένη αυτοεκτίμηση, δηλαδή την έλλειψη πίστης προς τον εαυτό μας. Πολλές φορές απόρροια της συμπεριφοράς προς εμάς, του οικογενειακού μας περιβάλλοντος.
Ο άκρατος εγωκεντρισμός και η μειωμένη αυτοεκτίμηση είναι αρνητικά χαρακτηριστικά μιας ευάλωτης προσωπικότητας. Είναι ισχυρά εμπόδια προς τη δημιουργία ελεύθερης βούλησης και αρμονικής κοινωνικοποίησης.
Και το τρίτο στοιχείο είναι ο επηρεασμός από προλήψεις, προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες που δρουν αρνητικά στο νου και την ψυχή. Ισχυρά εμπόδια στο άνοιγμα των γνωστικών μας οριζόντων.
Τα όπλα του νου και της καρδιάς που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε είναι:
Η ΓΝΩΣΗ, το όπλο καταπολέμησης των προλήψεων, των προκαταλήψεων και των δεισιδαιμονιών, που πολύ πιθανόν μας έχουν “τυφλώσει” όταν φτάνουμε στη Στήλη του Βορρά, στο σκότος της αμάθειας.
Η ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ, δηλαδή ηθικό και ψυχικό σθένος για να αντιμετωπίζουμε αφενός τις αδυναμίες του εσωτερικού εαυτού μας και αφετέρου τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της ζωής μας καθώς και τις μικρότητες των συνανθρώπων μας.
Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, δηλαδή πίστη στον εαυτό μας, στις ικανότητες, στα
πιστεύω μας.
Η ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ, δηλαδή η συναισθηματική ταύτιση με την ψυχική κατάσταση του συνανθρώπου μας. Τότε μόνο κατανοούμε τη θέση του συνοδοιπόρου της ζωής και τότε μόνο αποκτά νόημα το: ” Ό συ μισείς ετέρω μη ποιήσης“, που ακούσαμε κατά την πρώτη Μύηση μας.
Η άμβλυνση των αρνητικών και η ενδυνάμωση των θετικών όπλων διαμορφώνουν τις αξιακές μας τεκτονικές Αρχές, την ισότητα, την αδελφοσύνη, την ταπεινοφροσύνη, την αλληλεγγύη και την αποδοχή και τον σεβασμό της αξίας- αυταξίας κάθε όντος.
Οι Αξίες αυτές, ” είναι το ΦΩΣ το οποίον κατευθύνει την πορεία μας εν τη ζωή”.
Είναι η δύναμη της ύστατης στιγμής που κατανικά τον φόβο του θανάτου. Τη μάχη με τον θάνατο κανείς δεν την κερδίζει, μπορείς όμως να κερδίσει την μάχη με το φόβο του θανάτου.
Η πορεία προς την Ανατολή, προς το ΦΩΣ, μας έκανε δυνατούς, γενναίους, ελεύθερους, αλληλέγγυους, ενάρετους, σοφούς.
Μας έφερε κάπου κοντά να νιώθουμε την ύπαρξη του Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος!
