Δρ. Μαρία Σωτηράκου
Το Ξίφος είναι το διάσημο της Στεγαστού, το οποίο και φέρει καθ’ όλη τη διάρκεια των τεκτονικών Εργασιών, ακριβώς όπως και η Δοκιμαστής.
Από τον 18ο αιώνα όταν ο Τεκτονισμός έκανε την δομημένη εμφάνισή του, η χρήση του Ξίφους ήταν αρκετά εκτεταμένη, κατά την διάρκεια των τεκτονικών Εργασιών.
Το Ξίφος στην Αλχημεία αναφέρεται ως το εξαγνιστικό πυρ, το οποίο προορίζεται να αναζωογονήσει όπως ακριβώς και το πνεύμα στην ύλη.
Στην τεκτονική εγκυκλοπαίδεια του Νέστορα Λάσκαρη αναφέρεται ότι το Ξίφος : ” ..συμβολίζει την τιμή, τη γνώση και τον Ορθό Θείο Λόγο”.
Στην εγκυκλοπαίδεια της Ελευθεροτεκτονικής το Ξίφος παρουσιάζεται ως το έμβλημα του Ιπποτισμού.
Το Ξίφος στη Βίβλο αποτελεί έμβλημα του Λόγου ή της έκφρασης της σκέψης. Ο Ησαΐας αναφέρει : ” …και έθηκε το στόμα μου ωσεί μάχαιραν οξείαν…”, (ο Κύριος έκανε το στόμα μου σαν ένα κοφτερό ξίφος ), (Ησ. ΜΘ΄,2).
Ο συγγραφέας της αποστολικής επιστολής προς τους Εβραίους αναφέρει : ” Ο Λόγος του Θεού είναι ταχύς και ισχυρός και κοφτερότερος από οποιοδήποτε δίκοπο σπαθί, τρυπώντας και φθάνοντας ακόμη μέχρι και τον διαχωρισμό της ψυχής και του πνεύματος”, (Εβρ. Δ΄,12).
Ο Απόστολος Παύλος γράφει προς τους Χριστιανούς της Εφέσου: “…και την μάχαιραν του Πνεύματος, ό έστι ρήμα Θεού”, (Εφ. ΣΤ΄,17).
“Θα πολεμήσω εναντίον τους με το ξίφος του στόματός μου”, αναφέρεται στην Αποκάλυψη, προς τον Άγγελο της Εκκλησίας της Περγάμου, “και πολεμήσω μετ’ αυτών εν τη ρομφαία του στόματός μου”, (Αποκάλυψις, Β΄16).
Ο Ορθός Λόγος είναι ένα δίκοπο Ξίφος.
Το πραγματικό “Ξίφος του Πνεύματος” είναι πιο κοφτερό και από το καλύτερο δαμασκηνό σπαθί.
Το Ξίφος είναι επίσης το σύμβολο του πολέμου και του στρατιώτη. Είναι η δύναμη που οδηγεί στην λήξη του πολέμου , στην αναγέννηση, στην ισορροπία των στοιχείων, στην Αρμονία της Ισχύος και της Σοφίας, (PIKE, 2001).
Το δίκοπο Ξίφος, συμβολίζει τις δύο όψεις της φύσης, τη δημιουργία και τη καταστροφή, τη ζωή και τον θάνατο, οι οποίες είναι αντίθετες αλλά και ταυτόχρονα το ένα.
Αυτός ο διττός συμβολισμός του Ξίφους αναδύεται κατά τη διάρκεια των τεκτονικών Εργασιών μας.
Μελετώντας το Τυπικό της Μαθητού, παρατηρούμε την Αδ Στεγαστή “να σύρει ηχηρά το Ξίφος της”, για να σφραγίσει εξωτερικώς και εσωτερικώς τη Θύρα του Ναού, προστατεύοντας τον από τους εχθρούς του Τεκτονισμού, τους πιθανούς αμύητους εισβολείς.
Η Αδ Δοκιμαστής κρατά συνεχώς το Ξίφος της. Με την δύναμη και ασφάλεια που της προσφέρει επιτελεί την “κεράμωση”, προστατεύοντας τις τεκτονικές Εργασίες και τις Αδδ από ενδεχόμενη είσοδο μη μυημένων στο Ναό.
Το Ξίφος της, μαζί με την ράβδο της Αδ Τελετάρχη σχηματίζουν ένα Γνώμονα πάνω από τα Μεγάλα Φώτα της Στοάς, όταν η Σεβασμία αναφέρεται στον ΜΑΤΣ, ή όταν κατά την μύηση η δόκιμος δίνει την Διαβεβαίωση και η Σεβασμία την Καθιέρωση, στιγμές τεκτονικά δυνατές και ιερές. Στιγμές κατά τις οποίες η παρουσία του Ξίφους προστατεύει την επίκληση του ΜΑΤΣ και την ιερότητα της στιγμής.
Με την είσοδο της δοκίμου στο Ναό η Αδ Δοκιμαστής αγγίζει με την αιχμή του Ξίφους το στήθος της υποψήφιου, ενώ ακούγεται η φωνή της Σεβασμίας να ενημερώνει την υποψήφια, ότι το Ξίφος συμβολίζει “τις Τύψεις του Συνείδοτος”, οι οποίες θα σπαράξουν την καρδιά της, εάν ποτέ γίνει επίορκος προς το Τάγμα, στο οποίο ζητά να εισέλθει.
Η διαδικασία αυτή είναι η πρώτη εμπειρία της αμυήτου, η οποία με αυστηρό και ταυτόχρονα επιβλητικό τρόπο την ενημερώνει για το πρώτο τεκτονικό Καθήκον της. Δεν την απειλεί, απλά την εισάγει στην πορεία της προσωπικής της βελτίωσης.
Στη συνέχεια, όταν η Σεβασμία ζητά την Διαβεβαίωση από την δόκιμο, ότι αν παραστεί ανάγκη να χύσει το αίμα της για τις Αδδ της, πάλι η Δοκιμαστής, τοποθετεί μικρό ξίφος στο έσω του καρπού της υποψήφιου.
Στις καθοριστικές στιγμές της μύησης η παρουσία του Ξίφους είναι καταλυτική. Μεγιστοποιεί την υποχρέωση τήρησης των Καθηκόντων της τέκτονος.
Συνειρμικά στη σκέψη της δοκίμου έρχεται η γνωστή σε όλους, πολεμική χρήση του Ξίφους.
Είναι το όπλο που χωρίζει την ψυχή από το σώμα μέσω δυνατού πόνου.
Ο φύλακας της τήρησης των τεκτονικών υποχρεώσεων-καθηκόντων.
Η δόκιμος όταν δίνει την Επίσημη Διαβεβαίωση, ορκίζεται «επί του Ξίφους συμβόλου τιμής» να μην αποκαλύψει ποτέ τα τεκτονικά μυστήρια, πίστη και υπακοή στο Σύνταγμα και αγάπη και αρωγή στις αδελφές.
Τεκτονικά μεγαλειώδης στιγμή, η οποία μένει δυνατά χαραγμένη στη μνήμη κάθε τέκτονα, είναι η στιγμή που μέσα στο σκότος πύρινα Ξίφη είναι στραμμένα προς την καρδιά της, ενώ παράλληλα η Σεβασμία την ενημερώνει ότι τα Ξίφη αυτά είναι άσπονδοι εχθροί του ψεύδους και ότι είναι έτοιμα να της επιτεθούν σε περίπτωση που παραβεί τις υποσχέσεις της και γίνει επίορκος.
Σύμφωνα με το Τυπικό, οι φλόγες των Ξιφών, συμβολίζουν τις ακτίνες του Φωτός της Αλήθειας.
Στο τέλος των δοκιμασιών, όταν η Α΄ Επόπτης ζητά να δοθεί το Φως στη δόκιμο, τα εχθρικά Ξίφη μετατρέπονται σε προστατευτικά!
Η Σεβασμία απευθυνόμενη προς την δόκιμο την διαβεβαιώνει να μη την τρομάζουν τα στραμμένα προς το έδαφος Ξίφη, οι Αδδ που τα φέρουν είναι φίλες έτοιμες να σπεύσουν προς βοήθεια σε στιγμή κινδύνου, να υπερασπίσουν την ζωή και την τιμή της.
Τα πύρινα Ξίφη μετατρέπονται σε ασπίδες προστασίας όταν η επιορκία και το ψεύδος δώσουν τη θέση τους στον Σεβασμό, την Εχεμύθεια, την αδελφική Αλληλεγγύη την προστασία της Αδελφότητας.
Το Τεκτονικό Ξίφος, ως Σύμβολο εσωτερικού και εξωτερικού όπλου, προστατεύει και απειλεί, ενισχύοντας τη Γενναιότητα, την Αποφασιστικότητα και τη Δύναμη μας για την επικράτηση του Δικαίου, της Αλήθειας, του Φωτός.
ΠΗΓΕΣ
• ALBERT PIKE,(2001), “ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΩΝ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΓΜΕΝΟΥ ΣΚΩΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ”, εκδόσεις ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ, Αθήνα
• Τσαμουρά Νικολέττα,(2014), “Μαθητεία σε Βαθμό Μαθητή”,
εκδόσεις ΤΑΔΕ ΕΦΗ, Αθήνα
• ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ,(1974), Σ. Στ.
ΑΔΩΝΙΣ, ΛΕΥΚΩΣΙΑ
• ΤΥΠΙΚΟΝ ΕΙΣ ΒΑΘΜΟΝ ΜΑΘΗΤΗ, ΜΣΤΕΓ.
